Majida Abu Rahmah
Δασκάλα

Ο φυλακισμένος σύζυγός μου Abdullah Abu Rahmah έστειλε το ακόλουθο μήνυμα δια μέσου του δικηγόρου του:

Πριν ένα χρόνο σαν σήμερα το βράδυ, τη Διεθνή Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, εισέβαλαν καταμεσής της νύχτας στο διαμέρισμά μας στη Ραμάλλα στρατιώτες του Ισραήλ και με χώρισαν βίαια από τη γυναίκα μου Majida, τις κόρες μου Luma και Layan, και τον γυιό μου Laith, που ήταν τότε μόλις 9 μηνών.

Ως συντονιστής της Λαϊκής Επιτροπής της Μπιλίν ενάντια στο Τείχος και τους Εποικισμούς καταδικάστηκα για "οργάνωση και υποκίνηση παράνομων διαδηλώσεων". Οι "παράνομες διαδηλώσεις" αναφέρονται στην καμπάνια μη-βίαιης αντίστασης που διεξάγει το χωριό μου τα έξι τελευταία χρόνια ενάντια στο Ισραηλινό Τείχος του Απαρτχάϊντ που χτίζεται στη γή μας.

Μου φαίνεται περίεργο που οι στρατοδίκες μπόρεσαν να χαρακτηρίσουν παράνομες τις διαδηλώσεις μας και να με κατηγορήσουν για τη συμμετοχή και την οργάνωσή τους, όταν το ανώτερο παγκόσμιο νομικό σώμα, το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, αποφάσισε ότι το τέιχος του Ισραήλ στα κατεχόμενα εδάφη είναι παράνομο και πρέπει να γκρεμιστεί. Ακόμα και το ανώτατο δικαστήριο του Ισραήλ αποφάσισε ότι η διαδρομή του Τείχους στη Μπιλίν είναι παράνομη.

Κατηγορήθηκα ότι υποκινώ τη βία: κι αυτή η κατηγορία επίσης είναι προβληματική. Αν τα μπλόκα, οι αποκλεισμοί, η συνεχιζόμενη κλοπή γής, το τείχος και οι εποικισμοί, οι νυχτερινές επιδρομές στα σπίτια μας και η βίαιη καταστολή των διαδηλώσεών μας δεν είναι  υποκίνηση της βία, τότε τι είναι;

Παρόλη τη σταθερή και έντονη υποκίνηση βίας από τις δυνάμεις της κατοχής, εμείς επιλέξαμε μια αλλή οδό. Επιλέξαμε να διαμαρτυρηθούμε χωρίς βία μαζί με Ισραηλινούς και Διεθνείς υποστηρικτές. Διαλέξαμε να στείλουμε ένα μήνυμα ελπίδας και πραγματικής συνεργασίας μεταξύ Παλαιστινίων και Ισραηλινών, κατάμουτρα στην καταπίεση και την αδικία. Αυτό το μήνυμα προσπαθεί να συντρίψει η Κατοχή με διάφορους θεσμούς της μεταξύ των οποίων και τα στρατοδικεία. Ενας αξιωματούχος της Ισραηλινής Στρατιωτικής Εισαγγελίας είπε ξεδιάντροπα στον δικηγόρο μου, Gaby Lasky, ότι αντικειμενικός στόχος των στρατιωτικών για την δίωξή μου είναι να "μπει τέλος" σε αυτές τις διαδηλώσεις.

Το έγκλημα της υποκίνησης για το οποίο καταδικάστηκα, ορίζεται στο διάταγμα 101 του Ισραηλινού στρατού σχετικά με την απαγόρευση εχθρικής δράσης προπαγάνδας και υποκίνησης ως "Η απόπειρα, προφορικά ή αλλοιώς, επιρροής της κοινής γνώμης στη Περιοχή κατά τρόπο που δύναται να ενοχλήσει τη δημόσια ειρήνη ή τη δημόσια τάξη" και τιμωρείται με μέγιστη φυλάκιση 10 ετών. Αυτός ο ορισμός είναι τόσο ευρύς και ασαφής που μπορεί να εφαρμοστεί σε οποιαδήποτε δράση ή δήλωση. Και πράγματι, αυτά τα λόγια θα εθεωρούντο υποκίνηση αν λεγόντουσαν στα κατεχόμενα εδάφη.

Στις 11 Οκτώβρη αυτής της χρονιάς καταδικάστηκα σε 12 μήνες φυλακής, συν 6 μήνες αναστολής για 3 χρόνια, και πρόστιμο. Η οικογένειά μου κι εγώ, ιδιαίτερα οι κόρες μου, μέτραγαν τις μέρες μέχρι την αποφυλάκισή μου. Ο στρατιωτικός κατήγορος περίμενε λίγες μόλις μέρες πριν λήξει η ποινή μου για να ασκήσει έφεση ενάντια στην απελευθέρωσή μου, ισχυριζόμενος ότι έπρεπε να μείνω περισσότερο στη φυλακή. Ολοκλήρωσα την ποινή μου αλλά παραμένω στη φυλακή. Αν και το διεθνές δίκαιο θεωρεί εμένα και άλλους ακτιβιστές σαν υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι αρχές της κατοχής μας θεωρούν εγκληματίες που πρέπει να στερηθούν την ελευθερία και άλλα δικαιώματα.

Το χρόνο που πέρασα στη φυλακή, οι διαδηλώσεις στη Μπιλίν, στη Νααλίν, στην Αλ Μαασάρα και στη Μπεϊτ Ομάρ συνεχίστηκαν. Η Ναμπί Σαλέχ και άλλα χωριά ανέλαβαν τη συνέχιση της λαϊκής πάλης. Στη διάρκεια αυτής της χρονιάς, η Διεθνής καμπάνια Μποϋκοτάζ, Απόσυρσης Επενδύσεων και Κυρώσεων στο Ισραήλ μέχρι να συμμορφωθεί στο Διεθνές Δίκαιο πήρε μεγάλες διαστάσεις, καθώς και οι νόμιμες ενέργειες ενάντια στα εγκλήματα πολέμου του Ισραήλ. Ελπίζω ότι σύντομα το Ισραήλ δεν θα μπορεί να αγνοεί στο εξής την ξεκάθαρη καταδίκη της πολιτικής του από όλον τον κόσμο.

Το χρόνο που πέρασα στη φυλακή, ο γυιός μου Laith έκανε τα πρώτα βήματά του και άρθρωσε τις πρώτες λέξεις του, και η Luma και η Layan από παιδιά έγιναν όμορφα νέα κορίτσια. Δεν μπόρεσα να βρίσκομαι κοντά τους, να περπατώ κρατώντας το χέρι τους, να τις πηγαίνω στο σχολείο όπως συνηθίζαμε. Ο Laith δεν με αναγνωρίζει τώρα. Και η γυναίκα μου, η Majida, αναγκάστηκε να φροντίζει μόνη της την οικογένειά μας.

Το 2010 τα παιδιά στο Bil'in και σε όλη τη Δυτική όχθη εξακολουθούν να ξυπνούν στη μέση της νύχτας και να βλέπουν ένα όπλο να τα σημαδεύει στο κεφάλι. Στο χρόνο που πέρασε και που εγώ ήμουν στην φυλακή, ο στρατός έχει πραγματοποιήσει δεκάδες νυχτερινές επιδρομές στο Bil'in, με σκοπό την απομάκρυνση αυτών που εμπλέκονται με τον αγώνα ενάντια στην κατοχή.

Φανταστείτε βαριά οπλισμένοι άνδρες να μπαίνουν με την βία στο σπίτι σας στη μέση της νύχτας. Τα παιδιά σας να παρακολουθούν καθώς ο πατέρας ή ο αδελφός τους συλλαμβάνονται με χειροπέδες και τα μάτια δεμένα. Ή εάν ως γονιός αναγκαστείτε να βλέπετε αυτό να συμβαίνει στο παιδί σας.

Αυτή την εβδομάδα η πόρτα του κελιού μας άνοιξε και σπρώξανε μέσα ένα αγόρι δεκαέξι χρονών. Ο φίλος μου Adeeb Abu Rahmeh συγκλονίστηκε καθώς αναγνώρισε το γιο του, τον Mohammed, που είχε να τον δει από τότε που ο ίδιος συνελήφθη, πριν από 16 μήνες, κατά τη διάρκεια μιας μη βίαιης διαδήλωσης.

Mohammad χαμογέλασε όταν είδε τον πατέρα του, αλλά το πρόσωπό του ήταν κόκκινο και πρησμένο και ήταν σαφές ότι πονούσε. Μας είπε ότι τον συνέλαβαν πριν δύο νύχτες. Πέρασε την πρώτη νύχτα να τον μετακινούν από το ένα μέρος στο άλλο, αλυσοδεμένο και με δεμένα τα μάτια. Μετά από αυτήν την τρομακτική και άγρυπνη νύχτα, αποπροσανατολισμένο, τον πήγαν σε ένα δωμάτιο ανάκρισης, όπου ο ανακριτής του έδειχνε φωτογραφίες συγχωριανών του. Όταν ρωτήθηκε για τον άνθρωπο της πρώτης φωτογραφίας είπε στον ανακριτή ότι δεν τον αναγνωρίζει. Ο ανακριτής τον χαστούκισε δυνατά σε όλο το πρόσωπο. Αυτό συνεχίστηκε με κάθε ερώτηση που τον ρωτούσαν και δεν έδινε την επιθυμητή, κατά τον ανακριτή, απάντηση: τον χτυπούσαν , τον γρονθοκοπούσαν και τον απειλούσαν. Αυτός ο τρόπος ανάκρισης είναι συνηθισμένος.

Νεαρά αγόρια από το χωριό μας που έχουν βίαια συλληφθεί από τα σπίτια τους, έχουν αναφέρει ότι τους αρνούνταν τον ύπνο, φαί και νερό, τους κρατούσαν στην απομόνωση, τους απειλούσαν και συχνά τους χτυπούσαν κατά την διάρκεια της ανάκρισης.

Αυτό που ήταν ασυνήθιστο σχετικά  με τον Mohammad είναι ότι δεν ικανοποίησε τον ανακριτή του, αλλά με την κατάλληλη εκπροσώπηση αφαίθηκε ελεύθερος μέσα σε λίγες μέρες. Συνήθως τα παιδιά, ακριβώς επειδή είναι παιδιά, θα πουν ό, τι ο ανακριτής θέλει για να σταματήσει η ανάκριση. Adeeb, εγώ και χιλιάδες άλλοι φυλακισμένοι, κρατούμαστε στις φυλακές με βάση μαρτυρίες που αναγκάζουν ή εξαναγκάζουν τα παιδιά να δώσουν. Κανένα παιδί δεν θα πρέπει να έχει ποτέ τέτοια μεταχείριση.

Όταν τα παιδιά που είχαν καταθέσει εναντίον μου ανακάλεσαν τα όσα είπαν στις ανακρίσεις και δήλωσαν στο στρατιωτικό δικαστή ότι οι καταθέσεις τους δόθηκαν υπό πίεση, ο δικαστής τους δήλωσε ως εχθρικούς μάρτυρες.

Ο Adeeb Abu Rahmah και εγώ, είμαστε οι πρώτοι που καταδικάζονται για υποκίνηση και συμμετοχή σε παράνομες διαδηλώσεις από τότε που έγινε η πρώτη Ιντιφάντα, αλλά δυστυχώς, φαίνεται ότι δεν θα είμαστε και οι τελευταίοι.

Συχνά αναρωτιέμαι τι νομίζουν ότι θα πετύχουν οι ισραηλινοί ηγέτες εφόσον καταφέρουν  να καταστείλουν τον Παλαιστινιακή λαϊκό αγώνα; Είναι δυνατόν να πιστεύουν ότι οι Παλαιστίνιοι μπορούν να κάθονται ήσυχα και να παρακολουθούν καθώς τους αρπάζουν την γη τους; Μήπως νομίζουν ότι μπορούμε να αντικρίζουμε τα παιδιά μας και να τους λέμε ότι, όπως εμείς, ποτέ δεν θα είναι ελεύθερα; Ή μήπως προτιμούν πράγματι τη βία και τις δολοφονίες σε σχέση με τον δικό μας μη βίαιο αγώνα, γιατί έτσι καλύπτεται η συνεχιζόμενη κλοπή τους και ταυτόχρονα τους δίνει την δικαιολογία να μας χρησιμοποιούν σαν πειραματόζωα για τα όπλα τους;

Η μεγαλύτερη κόρη Luma μου ήταν εννιά χρονών όταν συνελήφθηκα. Τώρα είναι δέκα. Μετά τη σύλληψή μου άρχισε να πηγαίνει στις διαδηλώσεις της Παρασκευής στο χωριό μας. Κρατάει πάντα μια φωτογραφία μου στην αγκαλιά της. Οι μεγαλύτεροι προσπαθούν να την προσέχουν, αλλά εξακολουθώ να ανησυχώ για το κοριτσάκι μου. Εύχομαι να μπορούσε να απολαμβάνει την παιδική της ηλικία, όπως τα άλλα παιδιά, να μπορούσε να διαβάζει και να παίζει με τους φίλους της. Αλλά μέσα από τα τείχη και τα συρματοπλέγματα που μας χωρίζουν ακούω το μήνυμα της κόρης μου σε μένα: «Μπαμπά, δεν μπορούν να μας σταματήσουν. Εάν σε πάρουν μακριά, εμείς θα πάρουμε την θέση σου και θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για δικαιοσύνη». Αυτό είναι το μήνυμα που θέλω να σας πω σήμερα. Έξω από τα τείχη, τα συρματοπλέγματα και τα κάγκελα των φυλακών που χωρίζουν τους Παλαιστίνιους και τους Ισραηλινούς.

Πηγή: http://www.huffingtonpost.com/majda-abu-rahmah/a-message-from-israeli-mi_b_794627.html