7 Οκτώβρη 2026 – Τρία χρόνια πάλης του Παλαιστινιακού Λαού για λευτεριά και αυτοδιάθεση

Η Παλαιστινιακή Αντίσταση θα νικήσει

Την Τετάρτη 7 Οκτώβρη 2026 συμπληρώνονται τρία χρόνια από την έναρξη της επιχείρησης «Κατακλυσμός του Αλ Άκσα» της Παλαιστινιακής Αντίστασης, που αποτέλεσε σημείο καμπής στον αγώνα του παλαιστινιακού λαού για λευτεριά, ανεξαρτησία και αυτοδιάθεση. Τρία χρόνια μετά, ο αγώνας αυτός συνεχίζεται, μέσα σε συνθήκες πρωτοφανούς καταστροφής, κατοχής, εκτοπισμού και μιας εύθραυστης εκεχειρίας που απέχει πολύ από το να έχει τερματίσει τη βία και την κατοχή.

Η 7η Οκτώβρη 2023 δεν αποτέλεσε την αρχή του παλαιστινιακού αγώνα. Αποτέλεσε μια νέα και δραματική φάση ενός αγώνα που ξεκίνησε πολύ πριν από την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ το 1948 και συνεχίζεται εδώ και δεκαετίες ενάντια στην κατοχή, τον εποικισμό, τον εκτοπισμό και την άρνηση του δικαιώματος του παλαιστινιακού λαού να αποφασίσει ο ίδιος για το μέλλον του.

Τρία χρόνια μετά την 7η Οκτώβρη, το Παλαιστινιακό παραμένει στο κέντρο της διεθνούς πολιτικής επικαιρότητας. Η προσπάθεια να κλείσει οριστικά το ζήτημα μέσα από μια προσωρινή κατάπαυση του πυρός χωρίς τερματισμό της κατοχής και χωρίς αναγνώριση των εθνικών δικαιωμάτων του παλαιστινιακού λαού δεν έχει αποδώσει τα προσδοκόμενα στους σιωνιστές, ενώ η σιωνιστική οντότητα έχει μετατραπεί σε κράτος-παρίας που υπάρχει αποκλειστικά και μόνο γιατί το θέλουν οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές. Η 7η Οκτώβρη άλλαξε το πρόσωπο της Μέσης Ανατολής και τράβηξε εκτατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους στο κίνημα αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό.

Ο παλαιστινιακός λαός εξακολουθεί να αγωνίζεται για λευτεριά και αυτοδιάθεση. Η Παλαιστινιακή Αντίσταση εξακολουθεί να αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι αυτού του αγώνα, παρά τις τεράστιες απώλειες και την καταστροφή που έχει υποστεί η Γάζα.

Απέναντί του βρίσκεται ένα ισχυρό στρατιωτικό και πολιτικό μπλοκ, με τη διαρκή υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών, των δυτικών ιμπεριαλιστικών κρατών, των αντιδραστικών καθεστώτων του Περσικού και φυσικά ενεργή συμμετοχή σε αυτό έχει η εξαρτημένη ντόπια υπαλληλία που δίνει γη και ύδωρ και στέκεται δίπλα στους σιωναζιστές με κάθε τρόπο.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, το διεθνές κίνημα αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό δεν μπορεί να περιοριστεί σε δηλώσεις συμπάθειας και ανθρωπιστικές εκκλήσεις. Η αλληλεγγύη πρέπει να μεταφραστεί σε έμπρακτη πολιτική δράση ενάντια στην κατοχή, τον εποικισμό, τον εκτοπισμό και κάθε μορφή συνενοχής με την ισραηλινή πολεμική μηχανή, χωρίς προκαταλήψεις και πρόστυχες ιδεοληψίες που στο όνομα μιας δήθεν μαζικότητας αφαιρούν από τον παλαιστινιακό λαό το δικαίωμα να αντιστέκεται ένοπλα στον σιωνιστή κατακτητή της πατρίδας του.

Τρία χρόνια μετά την 7η Οκτώβρη, ο παλαιστινιακός λαός παραμένει όρθιος.

Ο αγώνας για λευτεριά, επιστροφή και αυτοδιάθεση συνεχίζεται.

Όλες-όλοι στη διαδήλωση αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό και την Αντίστασή του
Σάββατο 10 Οκτώβρη 2026, 14:00
Πάρκο Ελευθερίας – πορεία προς τις πρεσβείες των ΗΠΑ και του Ισραήλ

Λευτεριά στην Παλαιστίνη!
Νίκη στα όπλα της Παλαιστινιακής Αντίστασης!
Άμεσος τερματισμός κάθε σχέσης, οικονομικής, πολιτικής, πολιτιστικής και στρατιωτικής, του ελληνικού κράτους με το κράτος του Ισραήλ!

Δικτύωση Αλληλεγγύης στην Παλαιστινιακή Αντίσταση

Πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 28 Μάη, στη Λαμπηδόνα, η παρουσίαση του μυθιστορήματος του Γιάχια Σινουάρ, «Αγκάθια και γαρύφαλλα». Παραθέτουμε παρακάτω την εισήγηση της Δικτύωσης καθώς και σχετικό κείμενο που μας έστειλε ο σύντροφος πολιτικός κρατούμενος Δημήτρης Χατζηβασιλειάδης. Η σ. Αννα από τo ιστολόγιο Κραυγές απ' τα Κελιά μας παραχώρησε ένα ηχητικό της βιβλιοπαρουσίασης που μπορείτε να ακούσετε εδώ.

Εισήγηση της Δικτύωσης Αλληλεγγύης στην Παλαιστινιακή Αντίσταση

Συντρόφισσες και σύντροφοι, φίλες και φίλοι,

Το βιβλίο που παρουσιάζουμε σήμερα δεν είναι ένα συνηθισμένο μυθιστόρημα. Δεν γράφτηκε από έναν επαγγελματία λογοτέχνη, ούτε από έναν παρατηρητή των γεγονότων που κοιτά την ιστορία από απόσταση. Γράφτηκε από έναν άνθρωπο που γεννήθηκε μέσα στην προσφυγιά, μεγάλωσε κάτω από κατοχή, πέρασε δεκαετίες στις ισραηλινές φυλακές και αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στον παλαιστινιακό εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, τον Γιάχια Ιμπραχίμ Αλ Σινουάρ.

Η σημασία αυτού του βιβλίου δεν βρίσκεται μόνο στο λογοτεχνικό του περιεχόμενο. Βρίσκεται κυρίως στο ότι μας επιτρέπει να δούμε την παλαιστινιακή υπόθεση μέσα από τα μάτια ενός ανθρώπου που αποτέλεσε οργανικό κομμάτι της ιστορίας της. Σε μια εποχή που η εικόνα της Παλαιστινιακής Αντίστασης κατασκευάζεται σχεδόν αποκλειστικά από τα δυτικά και ισραηλινά μέσα παραπληροφόρησης, το βιβλίο αυτό λειτουργεί ως μια σπάνια πρωτογενής μαρτυρία, που αποτυπώνει τα γεγονότα όπως έχουν πραγματικά.

Ο Σινουάρ δεν παρουσιάζει έναν αφηρημένο κόσμο ιδεών. Περιγράφει μια κοινωνία διαλυμένη από τον εκτοπισμό, τη φτώχεια, τις φυλακίσεις, τους πολέμους και τη συνεχή στρατιωτική κατοχή. Περιγράφει όμως ταυτόχρονα και τη διαδικασία μέσα από την οποία γεννήθηκε, ρίζωσε και μαζικοποιήθηκε η Αντίσταση μέσα στον παλαιστινιακό λαό.

Και εδώ βρίσκεται ίσως ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα που θέτει το βιβλίο. Πώς και γιατί αναδύθηκε η Χαμάς και γενικότερα το πολιτικό Ισλάμ μέσα στην Παλαιστίνη.

Για να κατανοήσουμε την άνοδο της Χαμάς πρέπει να δούμε το ιστορικό πλαίσιο. Για δεκαετίες, το παλαιστινιακό εθνικό κίνημα κυριαρχούνταν από κοσμικές και αραβοεθνικιστικές οργανώσεις, με κυριότερη τη Φατάχ, και την PLO. Οι οργανώσεις αυτές εξέφρασαν την ιστορική φάση της ανόδου του αραβικού εθνικισμού μετά τη δεκαετία του ’50 και συνδέθηκαν με τα μεγάλα αντιαποικιακά κινήματα της εποχής.

Όμως η ήττα των αραβικών κρατών το 1967, η σταδιακή ενσωμάτωση τμημάτων της παλαιστινιακής ηγεσίας σε διεθνείς διπλωματικούς σχεδιασμούς, η φθορά των κοσμικών εθνικιστικών ρευμάτων αλλά και η συνολική κρίση του αραβικού κόσμου δημιούργησαν ένα τεράστιο πολιτικό κενό.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες άρχισε να αναπτύσσεται το πολιτικό Ισλάμ. Όχι ως ένα «ξένο σώμα» στην παλαιστινιακή κοινωνία, όπως συχνά παρουσιάζεται, αλλά ως κοινωνικό και πολιτικό ρεύμα που πάτησε πάνω στις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας αυτής. Οι ισλαμικές οργανώσεις αναπτύχθηκαν μέσα στις γειτονιές, στα πανεπιστήμια, στα τζαμιά, στα δίκτυα αλληλεγγύης, στην καθημερινή ζωή των προσφυγικών καταυλισμών. οικοδομώντας κοινωνικές δομές, πολιτικούς δεσμούς και οργανωτική συνοχή.