ου Αγκουστίν Βελόσο

26 Οκτωβρίου 2010

Συμβολή στο άρθρο του Ραμζι Μπαρούντ, «Συζήτηση περί «βίας»
Ως δυτικός υποστηρικτής (όχι Αραβας ή Μουσουλμάνος) της Παλαιστινιακής υπόθεσης, θεωρούσα πάντοτε ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο να συζητάμε (πόσο μάλλον να υποστηρίζουμε) ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος αντίστασης των Παλαιστινίων στην κατοχή, ειδικά όταν αυτή η κατοχή είναι εξαιρετικά βίαιη και ορισμένες φορές γενοκτονική.

Η συγκρατημένη κριτική του Ramzy Baroud στην Δύση και σε άλλους πρόθυμους ειρηνόφιλους με ώθησε να εισηγηθώ μια διαφορετική άποψη, η οποία πιθανώς είναι διαδεδομένη ανάμεσα στους Δυτικούς περισσότερο απ’ όσο οι ίδιοι οι Παλαιστίνιοι θα πίστευαν, αν και τα κυρίαρχα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, όπως συμβαίνει με τα περισσότερα ζητήματα, έχουν επιτυχώς καταφέρει να την κρύψουν.

Δύο εξέχοντα παραδείγματα είναι ο πόλεμος στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Δεν έχει σημασία πόσοι Δυτικοί διαμαρτύρονται και διαδηλώνουν ενάντια στην παρέμβαση (διάβαζε επίθεση) της Δύσης σ’ αυτές τις χώρες. Δεν έχει σημασία ότι το Διεθνές Δίκαιο (πόσο μάλλον η απλή και ταπεινή κοινή λογική, καθώς και η ανθρωπιά) απαγορεύει επεκτατικούς και κατακτητικούς πολέμους. Η πραγματικότητα είναι ότι οι Δυτικοί πρόεδροι και τα κοινοβούλιά τους «δημοκρατικά» εισβάλουν και αποσύρονται όποτε τους βολεύει, «δημοκρατικά» δεν είναι ποινικά υπόλογοι για τα εγκλήματα και επίσης «δημοκρατικά» αφήνουν τα θύματά τους είτε νεκρά είτε στην τύχη τους.

Καθώς οι Δυτικοί τροφοδοτούνται καθημερινά από τα ΜΜΕ με ειδήσεις και «αναλύσεις» σχετικά με την Παλαιστινιακή βία, οποιοσδήποτε μαθητής Λυκείου στο μάθημα των κοινωνικών επιστημών, αν βγει στο δρόμο και ρωτήσει περαστικούς αν είναι αντίθετοι στην Παλαιστινιακή βία, θα ανακαλύψει ότι το 90% των ερωτηθέντων θα απαντήσει ναι.

Αν η ερώτηση αλλάξει και γίνει: αν βρισκόσασταν υπό βίαιη στρατιωτική κατοχή, θα υπερασπιζόσασταν την οικογένεια και τους συμπατριώτες σας; Αν η έρευνα γινόταν στη Γαλλία ή τη Γιουγκοσλαβία: θεωρείτε ότι αυτοί που αντιστάθηκαν στους Ναζί είναι εγκληματίες ή ήρωες; Αντίστοιχα στην Ισπανία: οι Ισπανοί αντάρτες που πολέμησαν ενάντια στην εισβολή του Ναπολέοντα είναι εθνικοί ήρωες ή ληστές; Φυσικά, δεν ρωτάς Βιετναμέζους, Αλγερινούς ή Λιβανέζους για τους δικούς τους εθνικούς ήρωες, εκτός και αν επιθυμείς η εργασία σου να απορριφθεί.

Οσοι αγωνιούν υπό τον κατακτητή ξέρουν καλύτερα από οποιονδήποτε Δυτικό πολιτικό, μέλος ΜΚΟ, επισκέπτη της Παλαιστίνης, ειρηνιστή, καθώς και καλυμμένο πράκτορα των Ισραήλ/ΗΠΑ στις ειρηνευτικές συνομιλίες, πως να επιβιώνουν και να αντεπεξέρχονται σε μια εγκληματική κατοχή.
Μόνο οι Παλαιστίνιοι (όπως και κάθε άλλο θύμα παρόμοιας εισβολής) δικαιούνται να αποφασίζουν πώς θα αντισταθούν για να διώξουν το Ισραήλ (ή οποιονδήποτε άλλο κατακτητή).
Ο ρόλος ενός υποστηρικτή της Παλαιστινιακής υπόθεσης και ιδιαίτερα ενός υποστηρικτή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δημοκρατίας είναι να στέκεται στο πλευρό του καταπιεσμένου και να αντιτάσσεται στον καταπιεστή.

Οποιαδήποτε άλλη θέση ουσιαστικά ισοδυναμεί με υποστήριξη του καταπιεστή ενάντια στον καταπιεσμένο και επομένως έχει μερίδιο ευθύνης για τα εγκλήματα που διαπράττονται.
Οι αλληλέγγυοι στους Παλαιστίνιους δεν πρέπει ποτέ να πέσουν στην παγίδα των Σιωνιστών –και των Δυτικών υποστηρικτών τους– αυτή που ονομάζουν Παλαιστινιακή «βία». Δεν υπάρχει «βία» από την πλευρά των Παλαιστίνιων μετά από πάνω από 60 χρόνια εθνοκάθαρσης και αρπαγής της Παλαιστινιακής γης, μετά από 40 χρόνια στρατιωτικής κατοχής, εκ των οποίων τα 20 ειρηνευτικών συνομιλιών, με απολογισμό χιλιάδες Παλαιστίνιους σκοτωμένους, ακρωτηριασμένους, ληστευμένους, φυλακισμένους, ενώ σύμπασα η διεθνής κοινότητα συνεχίζει να «συγχωρεί» τους επιθετιστές και να λυγίζει τα Παλαιστινιακά όπλα, ώστε να τους αναγκάσει να αποδεχτούν όλ’ αυτά και να ετοιμαστούν να ζήσουν υπό καθεστώς ελεημοσύνης, εγκαταλείποντας την υπόθεσή τους.

Αυτό που κάνουν οι Παλαιστίνιοι είναι να υπερασπίζονται τον εαυτό τους. Αυτό που πρέπει να κάνουν οι υπόλοιποι είναι να υποστηρίξουν το δικαίωμά τους να αντιστέκονται με τρόπο που να αντιστοιχεί στο μέγεθος της επίθεσης που δέχονται εδώ και τόσες γενεές, χωρίς ορατό τέλος.

Φυσικά αυτό το δικαίωμα ισχύει για οποιονδήποτε βρίσκεται υπό επίθεση και κατοχή σε αυτό το εγκληματικό και απάνθρωπο διεθνές πολιτικό σύστημα του 21ου αιώνα.

Τι συμβαίνει με το Διεθνές Δίκαιο; Πρέπει οι Παλαιστίνιοι να ενθαρρύνονται να το αγνοούν;
Πρώτ’ απ’ όλα, είναι μάλλον σοκαριστικό να βλέπεις γνωστές διεθνείς ΜΚΟ, think tanks και άλλες ομάδες να είναι απόλυτες σε ό,τι αφορά τη συμμόρφωση των Παλαιστινίων στο Διεθνές Δίκαιο, τους κανονισμούς των ειρηνευτικών συνομιλιών, τις ανακωχές και ούτω καθεξής. Βέβαια, το ίδιο απαιτούν και από το Ισραήλ, τι άλλο θα μπορούσαν να κάνουν όταν πρέπει να δράσουν με έναν «ισορροπημένο» τρόπο απέναντι σε μια πολύ πιο ισχυρή πλευρά;

Είναι σοκαριστικό γιατί ούτε ένα ψήφισμα του ΟΗΕ, διεθνής σύμβαση, συνθήκη, συμφωνία, κανονισμός ειρηνευτικής διαδικασίας ή παρόμοιο κείμενο έχει κατορθώσει να εμποδίσει έναν Ισραηλινό στρατιώτη να πυροβολήσει ελεύθερα ένα μικρό Παλαιστίνιο, να κατεδαφίσει το σπίτι του, να εξορίσει την οικογένειά του, να κλέψει τη γη του, κατά τη διάρκεια των τελευταίων 63 χρόνων. Αμφιβάλλω πολύ, αν οι υπέρμαχοι της συμμόρφωσης προς το Διεθνές Δίκαιο ήταν οι γονείς του παιδιού αυτού, αν θα ήταν τόσο φανατικοί υποστηρικτές του Διεθνούς Δικαίου.

Το πρόβλημα των υποστηρικτών της δικαιοσύνης στη Μέση Ανατολή –και γενικά στον κόσμο– δεν θα έπρεπε να είναι ότι οι Παλαιστίνιοι αγνοούν το Διεθνές Δίκαιο, ενώ αμύνονται στην Ισραηλινή κατοχή, αλλά ότι οι νόμοι αυτοί έχουν αποδειχτεί άχρηστοι για τα θύματα ή μάλλον θανάσιμοι.

Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο είναι απολύτως άδικο να δέσεις τους Παλαιστίνιους μ’ αυτό, γιατί είναι σαν να δένεις ένα σκοινί γύρω από το λαιμό ενός μαύρου καθώς προσπαθεί να δραπετεύσει από το λιντσάρισμα μιας συμμορίας λευκών.

Είναι καιρός οι Δυτικοί να ξεσκεπάσουν τη Σιωνιστική προπαγάνδα και να πουν τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Υπάρχει βία στην Παλαιστίνη, αλλά αυτή προέρχεται από τους Σιωνιστές. Οι Παλαιστίνιοι έχουν δικαίωμα να αντιστέκονται σ’ αυτή τη βίαιη κατοχή με όλα τα μέσα που αντιστοιχούν στην επιθετικότητα που δέχονται και χωρίς παρεμβάσεις από τους εραστές της ειρήνης (προφανώς χωρίς δικαιοσύνη).

**Δανείστηκα από τον φίλο μου Σαντιάγκο Αλμπα την έκφραση «Οι Παλαιστίνιοι έχουν κάθε δικαίωμα να αντιστέκονται στην κατοχή με όλα τα μέσα, ακόμα και τα μη βίαια». Αυτή ακριβώς η έκφραση δείχνει την παγίδα στην οποία πέφτουν οι Δυτικοί όταν ασχολούνται με το Παλαιστινιακό ζήτημα.


Ο Αγκουστίν Βελόσο δε Σαντιστεμπάν έχει Ph.D. στην Εκπαίδευση από το Εθνικό Πανεπιστήμιο Εξ Αποστάσεως Εκπαίδευσης της Μαδρίτης, στο οποίο είναι λέκτορας στη Συγκριτική Εκπαίδευση. Η ειδίκευσή του είναι η εκπαίδευση στην Παλαιστίνη και η εκπαίδευση των προσφύγων. Ηταν Επισκέπτης Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, στο Πανεπιστήμιο Ρίντινγκ και στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ.