του Ramzy Baroud
Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2013
Πηγή: arabnews.com

«Γεια σου μπαμπά... μην ανησυχείς πολύ για μένα, προς το παρόν αυτό που με απασχολεί είναι ότι δεν είμαστε αποτελεσματικοί. Ακόμη δεν νιώθω να κινδυνεύω ιδιαίτερα. Η Ράφα φαίνεται πιο ήσυχη τελευταία», έγραφε η Ρέιτσελ Κόρι στον πατέρα της, Κρεγκ, από τη Ράφα, μια πόλη στο νότιο άκρο της Λωρίδας της Γάζας.

«Το τελευταίο email της Ρέιτσελ» στη σελίδα του Ιδρύματος Ρέιτσελ Κόρι δεν είχε ημερομηνία. Πρέπει να γράφτηκε λίγο μετά το τελευταίο email της Ρέιτσελ στη μητέρα της, Σίντυ, στις 28 Φεβρουαρίου. Η ίδια βρήκε το θάνατο από Ισραηλινή μπουλντόζα στις 16 Μαρτίου 2003.

Ημέρα της Γης: H Παλαιστίνη θα ζήσει, Η Παλαιστίνη θα νικήσει

Στις 30 Μαρτίου 1976, μια μεγάλη εξέγερση έλαβε χώρα στην κατεχόμενη Παλαιστίνη.

Χιλιάδες Παλαιστίνιοι ξεσηκώθηκαν ενάντια στη σιωνιστική κατοχή που κλέβει συνέχεια χιλιάδες εκτάρια στη Γαλιλαία. Οι Παλαιστίνιοι που ζουν στο εσωτερικό της σιωνιστικής οντότητας αντιστάθηκαν σ' αυτή τη λεηλασία. Μαζί τους ενώθηκαν και οι Παλαιστίνιοι της Δυτικής Όχθης και της Γάζας σε μια θανάσιμη αναμέτρηση με τα σιωνιστικά στρατεύματα όπου σκοτώθηκαν έξι μάρτυρες.

Το γεγονός αυτό, που τιμάται κάθε χρόνο, απεικονίζει καταστροφικά τις επιπτώσεις της αποικιοκρατίας και του ρατσισμού που εκδηλώνονται επίσημα από το 1948 και μάλιστα με τις ευλογίες της «διεθνούς κοινότητας». Για πάνω από 60 χρόνια συντελείται μια πραγματική εθνοκάθαρση που συνοδεύεται από μαζικές απελάσεις και καταστροφές εκατοντάδων χωριών (περίπου 541 ισοπεδωμένα χωριά). Ο σιωνισμός τη δικαιολογεί με το εξτρεμιστικό δόγμα της ίδρυσης ένος εβραϊκού κράτους για τους εβραίους. Οι Παλαιστίνιοι οδηγήθηκαν σε άθλιες και εξευτελιστικές συνθήκες εργασίας. Η σύγκριση με το απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική είναι πράγματι εύστοχη λόγω της ιδεολογίας που χρησιμοποιήθηκε και των συνεπειών στους πληθυσμούς που στοχεύθηκαν. Επιπλέον, η μοίρα των Αιθιόπων και των Αφρικανών χωρίς χαρτιά είναι άλλη μια επιβεβαίωση του ρατσισμού που ανάγεται σε πολιτικό πρότυπο και ενσωματώνεται στις συνήθεις αξίες αυτής της κοινωνίας.

Tου Ramzy Baroud

Ο Essam Al-Batsh και ο ανιψιός του, Sobhi Al-Batsh, είναι οι τελευταίοι από μια μακρά λίστα καταγραμμένων Παλαιστίνιων «ανταρτών» που σκοτώθηκαν από το Ισραήλ. Οι δύο άμαχοι πολίτες στοχοποιήθηκαν ενώ οδηγούσαν ένα αυτοκίνητο στο κέντρο της πόλης της Γάζας στις 8 Δεκεμβρίου. Σύμφωνα με δήλωση του Ισραηλινού στρατού, «ανήκαν σε μια τρομοκρατική ομάδα που σκόπευε να επιτεθεί σε Ισραηλινούς άμαχους και στρατιώτες μέσω των δυτικών συνόρων» (Reuters, 8 Δεκεμβρίου).

Ενας άλλος «αντάρτης» είχε σκοτωθεί δύο ημέρες νωρίτερα. Ισραηλινό στρατιωτικό αεροσκάφος «στόχευσε δύο ομάδες ανταρτών που ετοιμάζονταν να εκτοξεύσουν ρουκέτες στο νότιο Ισραήλ», σύμφωνα με το Associated Press. Το AP επικαλέστηκε Ισραηλινό αξιωματούχο που είπε ότι ο στρατός «θα συνεχίσει να αναλαμβάνει δράση εναντίον εκείνων που χρησιμοποιούν τον τρόμο ενάντια στο κράτος του Ισραήλ».

«Όταν πρόκειται για τα δικαιώματα των Παλαιστινίων στο Ισραήλ, δεν υπάρχει καμία διαφορά ανάμεσα στην αντιπολίτευση και τη συμπολίτευση». To AIC παίρνει συνέντευξη από τη Zoabi , η οποία ανησυχεί ότι ο ρατσισμός αποτελεί πλέον μέρος της ισραηλινής εθνικής πολιτικής και οποιαδήποτε άποψη έξω απ’ αυτή πρέπει να θεωρείται «εγκληματικό».

Από τότε που τιμωρήθηκε για τη συμμετοχή της στον πρώτο Στολίσκο για τη Γάζα, το μέλος της Κνεσέτ (Ισραηλινό κοινοβούλιο) Hanin Zoabi περνά τις περισσότερες μέρες στο γραφείο της στην Κνεσέτ. Το γραφείο της είναι γεμάτο χαρτιά, το μικρό τραπεζάκι του καφέ στην άκρη είναι γεμάτο χρησιμοποιημένες κούπες τσαγιού. Στη μία γωνία, απέναντι απ’ το γραφείο της μία τηλεόραση μεταδίδει απευθείας τη συζήτηση από το Κοινοβούλιο.